مادرکه میشوی نمیدانم از کجا،کی ، چطور اینهمه تغییر، اینهمه صبر، اینهمه عشق پیدا میشود...
مادر که میشوی همه چیز به یکباره خودش را تمام قد به تو نشان میدهد و تو دیگر خود قبل نیستی که نیستی...
تمام وجودت سرشار از خنده های بی دلیل و با دلیل او میشود...
مادر که باشی اصلا مهربان تر میشوی...
دلت حتی برای مورچه های کتار دیوار هم میلرزد، مبادا پا رویشان بگذاری، مبادا مادری منتظرشان باشد...
مادر که باشی دل نازک تر میشوی...

"یاحق"

رسول خدا:" بوی فرزند از بوی بهشت است."

بوی بهشت من! فرزند عزیزم!

تو که هستی، خانهام بوی خدا میدهد و خدا هم با وجود تو، بهانهای برای مهر ورزیدن به من پیدا میکند.

روشنای خانهام!

تا تو هستی، خیالم آسوده است که آشیانهام، نظرگاه یارِ مهربان است.

"یاحق"

مادر که میشوی غم و اندوه و شادی ات هم رنگ دیگری میگیرد و همه اینها گره میخورد به حال فرزندت...مادر که میشوی کوه های عالم بر سرت خراب میشود وقتی به اندازه نیش سوزنی در پای فرزندت فرو برود...مادر که میش

" محمدعلی" جان!چیزی به سه ماهه شدنت نمانده است، در این سه ماه هربار که صدایت میزنم در دلم غوغایی بپا میشود.نمیدانم چه حسی است، بهتر است بگویم سرشار از عشق میشوم...میدانی؟ دوست دارم وقتی صدایت میزنم "

صبح پنج شنبه بود روز بیست و یکم شهریورماه، سال هزار و سیصد و هشتاد و غم...خانه سراپا مشکی شده است، در خانه جای سوزن انداختن نیست ولی انگار تو نمیخواهی باور کنی...نگاهی به چهره پر از غم مادر میکنی، بند

عزيزترينم! فرزندم!من مادرت هستم...من با عشق و اختيار پذيرفته ام که مادرت باشم...تا بدانم خالقم چگونه مخلوقش را دوست ميدارد،هدايت ميکند و در برابر خواسته هاي تمام نشدني لبخند ميزند و در اغوشش ميگيرد...